MERR FRYMË, POR NUK JE KËTU! – THONIN MJEKËT

Pas disa ditësh, ai ndjeu një djegie të fortë në gjoks. U zgjua pas mesnate, hipi në makinën e tij dhe u nis drejt spitalit në qytetin e tij të lindjes, Strumicë. Nga Strumica e dërguan në Shtip, ku mjekët i thanë: “Merr frymë, por nuk je këtu”. Më pas, me ndihmë urgjente mjekësore, u transportua në Shkup.

“Gjithçka ndodhte shpejt, si në film. Më sollën në Spitalin Klinik ‘Acibadem Sistina’ dhe menjëherë më futën në operacion urgjent te Prof. Dr. Aleksandar Nikoliq. Mushkëritë më dështuan. Tre bajpase. 46 ditë kalova në spital – ditë mes jetës dhe vdekjes” – thotë Stojçe.

Pacienti u pranua në një gjendje jashtëzakonisht të rëndë, kërcënuese për jetën. Bëhej fjalë për sëmundje koronare të avancuar, e cila për vite me radhë kishte përparuar në heshtje. Ai kishte pasur shqetësime anginoze 2–3 vite më parë, ishte kryer një test stresi koronar me rezultat pozitiv dhe ishte dhënë një rekomandim i qartë për koronarografi, por për fat të keq ajo nuk ishte realizuar, ndërsa terapia e përshkruar nuk ishte marrë rregullisht. E gjithë kjo çoi në komplikime serioze, që kulmuan me dështim të zemrës dhe insuficiencë pulmonare.

Pas diagnostikimit të plotë dhe ekzaminimit konsultativ kardiokirurgjik, u vendos indikacioni për operacion urgjent aortokoronar bajpas. U realizuan tre bajpase, ndërsa periudha postoperative ishte e gjatë dhe komplekse, me terapi intensive dhe monitorim të vazhdueshëm. Falë ndërhyrjes kirurgjikale në kohë, përkushtimit të të gjithë ekipit multidisiplinar dhe vullnetit të jashtëzakonshëm të pacientit për të luftuar, sot mund të themi se ndërhyrja ishte e suksesshme dhe se Stojçe mori një shans real për një jetë cilësore dhe funksionale. Ky rast edhe një herë na kujton sa e rëndësishme është të reagohet në kohë dhe të mos injorohen simptomat” – thotë Prof. Dr. Aleksandar Nikoliq, specialist në kardiokirurgji.

JETA MË DHA NJË SHANS TË DYTË

Gjatë atyre 46 ditëve, sa zgjati qëndrimi i tij spitalor në Spitalin Klinik “Acibadem Sistina”, pati momente kur trupi i tij ishte në shtratin e spitalit, ndërsa ai – diku larg. Momente kur familja e tij priste para derës, lutej dhe shpresonte.

“Unë nuk e dija, por ata besonin në vendin tim. Çdo ditë ishte një betejë, çdo frymëmarrje – një fitore. Ajo që më preku më shumë ishte humanizmi. Nuk isha vetëm një pacient me diagnozë. Isha njeri. Me emër, me familje, me frikë. Personeli mjekësor më fliste, më inkurajonte, më mbante për dore kur unë nuk kisha forcë. Ata nuk shëronin vetëm zemrën dhe mushkëritë – shëronin shpirtin” – thotë ai.

Stojçe shpjegon se po të mos ishte doktori Nikoliq dhe ekipi i tij, nuk beson se do të ishte gjallë. Ata i dhuruan një jetë të dytë, jo vetëm me dijeninë e tyre, por edhe me humanizëm, kujdes dhe një luftë të palodhur për çdo frymëmarrje.

“Falënderim i veçantë për mjekët dhe gjithë personelin mjekësor – njerëz që më trajtonin si të tyren. U ndjeva si në shtëpi, edhe pse isha në vendin më të vështirë të jetës sime. Sot ndihem shumë mirë. Shkoj në kontrolle të rregullta, i dëgjoj këshillat, kujdesem për ushqimin, lëviz. Kam punuar si taksist – dhe ngadalë, hap pas hapi, po i kthehem përditshmërisë. Jam bashkëshort dhe baba i dy fëmijëve dhe sot, kur i shoh, e di pse ia vlente të luftoja” – thotë Stojçe.

Këshilla e tij është që në çdo simptomë, sado të vogël, të kërkohet ndihmë mjekësore.

“Më vjen keq që nuk shkova më herët te mjeku. Kurrë nuk kisha qenë në spital – deri në moshën 46-vjeçare. Por jeta më dha edhe një shans. Kam qenë duhanpirës i rëndë – katër pako në ditë për 33 vjet. Sot nuk dua as t’i shoh cigaret. Ajo e kaluar ka mbetur pas meje” – thotë Stojçe.

Sot, kur Stojçe shikohet në pasqyrë, nuk e sheh të njëjtin njeri. Sheh një njeri që ka mësuar ta vlerësojë jetën, të gëzohet me gjërat e thjeshta – kafen e mëngjesit, një bisedë me bashkëshorten, përqafimin e fëmijëve, një shëtitje pa dhimbje në gjoks.

“Ky nuk është vetëm një rrëfim për sëmundjen. Ky është një rrëfim paralajmërues, një thirrje zgjimi. Jeta nuk jep gjithmonë shanse të dyta. Unë e mora – falë njerëzve që e kanë zgjedhur mjekësinë si mision, e jo si profesion. Dhe për këtë arsye, çdo ditë e re për mua është dhuratë. Çdo mëngjes është dëshmi se mrekullitë ekzistojnë. I falënderoj nga zemra edhe Dr. Arben Rexhepi, Dr. Beti Kostadinovska, Dr. Aleksandar Bozhinovski, dhe infermieren Karolina. Ata janë heronjtë e mi të vërtetë me mantela të bardha” – ndau Stojçe.